به گزارش اصفهان زیبا؛ اوایل دهه 80 که دوران خطیر دانشجویی و دانشگاه را میگذراندم، یکی از استادان پرحرف و پرچانه دانشگاه، ما را با سایت worldometers آشنا کرد.سایتی که شامل یک سری اعداد و ارقام بود و آماری که مدام بالا و پایین میشدند. برخی تند، برخی تندتر و برخی کند و لاکپشتی.سالها گذشت و این سایت فراموشمان شد؛ تا اینکه حماس، حماسهای آفرید و به مستعمره شیطان حمله برد. حملهای که دیوانه شدن طرف مقابل را در پی داشت و با بمبارانهای دیوانهوار هوایی، جان هزاران مرد و زن و کودک مسلمان را گرفت.پس از سالها Worldometers را باز کردم و پس از مروری کوتاه در زمان حملات جنونآمیز شیاطین صهیون، شیب تند آمار مرگومیر سایت را میدیدم که مانند کنتور برق در زمان جوشکاری و دریلکاری بالا و بالاتر میرود.Worldometers علاوه بر جمعیت، از بخشهای دیگری همچون آب، سلامت، محیطزیست، انرژی و حکومت و اقتصاد، جامعه و رسانه تشکیل شده که جا دارد در این روزهای آخر عمر اسرائیل که ماشین کشتار به راه انداخته، زیرسرویس دیگری در بخش سلامت، با عنوان مرگومیر ناشی از بمباران و ترور را هم به لیست اعداد و ارقامش بیفزاید تا در سایت آمار زنده جهان، تعداد قتل و غارت و کشتار صهیونیستها، نهفقط در این چندماه و چندروز، که در طول همه این سالهای گذشته از اشغال هم دیده و ثبت و ضبط شود در تاریخ!

به همین مناسبت روزنامههای طرفدار دربار از جمله روزنامه آتش به مدیریت میراشرافی و روزنامه حزب زحمتکشان بقاییکرمانی، شمارههای فوقالعاده انتشار دادند و از روی کار آمدن قوام اظهار خوشوقتی و رضایت بسیار کردند، اما حالت ملت کاملاً دگرگون بود.همگان از افراد ساده ملت تا میلیون سیاسی به خیابان ریختند و چندین روز تظاهرات وسیع و سرکوب تظاهرات بهصورت خشن ادامه داشت؛ حتی به یاد دارم که همراه با مادرم در خیابان استانبول و نادری بودیم که ناگهان در جوار سفارت انگلیس، سربازان ارتش به خیابان آمدند.مادرم مورد ضرب و جرح پلیس قرار گرفت. سرانجام بعد از طی مسافتی از تعقیب پلیس گریختیم و به درون مغازهای پناه بردیم.»در مقدمه این کتاب تاریخی هم میخوانیم:خاطرات دکتر سیدشمسالدین مجابی ناگفتههای بسیاری از حوادث تاریخی معاصر ایران را روایت میکند که در منابع دیگر به این دقت و صراحت بیان نمیشوند؛ بخشی از حوادث و رخدادها در فاصله سالها ۱۳۴۲ تا ۴۶ رخ داده است که با آزادی راوی از زندان خاتمه مییابد، اما بخش مهمی از رویدادها و اتفاقات به حضور نقش اول اصلی کتاب در فرانسه، اختصاص دارد و طی آن به فعالیتهای دانشجویان ایرانی از جمله چپ، و مذهبی و فعالیتهای ساواک اشاره شده است.در همین اثنا گفتههای مهم و منتشر نشده بسیاری از سازمان مجاهدین خلق (منافقین)، قطبزاده و بنیصدر بیان شده و سپس خاطرات دکتر مجابی از زمان اقامت امام راحل در فرانسه و در ادامه به انقلاب اسلامی تا پیروزی و پس از آن مربوط میشود که تاکنون به این دقت روایت نشده است.درباره شخصیت حقیقی دکتر مجابی اینطور نوشتهاند که وی تحصیلکرده دانشگاه سوربن است و در ابتدا با تشکیلات سازمان مجاهدین خلق همکاری داشت اما به فوریت و با مطالعات دقیق و و

در فصل اول که به وصف روستای دیروز و شهر امروز، یعنی حبیبآباد اختصاص دارد، آورده است که: «شاید در سرتاسر این دِه چهارهزار نفری که حدود ۸۰۰ تا هزار خانوار را در بر میگرفت، ۱۰ خانه میتوانست یافت که که یک یا دو اطاق گچاندود داشته باشد و احیاناً چند قطعه آجر هم به عنوان فرش، قسمتی از کف حیاط یا کنگره دیوار در آن به کار رفته باشد.»کاهگل و نحوه تهیه آن، آب و قنات، مزارع، کشت و کار گندم، در دیگر بخشها آمده است.زندگی بدون صابون!استاد و پزشک فقید اهل خطه برخوار، در توصیف اوضاع بهداشتی زادگاهش نوشتهها و سخنانی دارد که اکنون و در زمانهای که همه چیز در رفاه و تکنولوژی است، برای ما باورنکردنی است.صابون اگر هم بود، مخصوص حمام بود و اقتصاد اهالی و تولید داخلی اجازه نمیداد فرد روستایی برای شستن لباس و حتی شستن دست، از صابون استفاده کند. ماده شوینده دِه، چوب چوبک یا اشنون بود که هر دو منشأ گیاهی داشتند و برای شستن آن را به کار میگرفتند. به این شکل که شاخهها را از بوته جدا میکردند و پس از خشک شدن، میکوبیدند و پودر حاصل را به عنوان شوینده لباس و ظرف به کار میگرفتند.یکی از عناصری که در اوایل کتاب دربارهاش نوشته است، قنات و خاصه قناتهای دشت برخوار است که همگی در امتداد شیب منطقه حفر شده و به صورت طبیعی دهات و قصبات برخوار نیز در امتداد همین کاریزها شکل گرفتهاند.همانگونه که گفته شد، در بخش اول این مجموعه که زندگی و زمانه قدیمالایام دکتر ادیب را روایت میکند که شاید به دلیل پزشک بودن مؤلف کتاب، تأ کید زیادی بر نظافت، بهداشت و سلامت افراد جامعه دارد.مشارکت در ساخت دانشگاه اصفهاناما تاریخچه شکلگیری و گسترش دانشگاه اصفهان، بخش دوم کتاب را در بر گرفته است؛ دانشگاهی که حدود نیم قرن دکت